Dit is dan het afsluitertje van de serie over Sail 2008. Twee muurtjes waaraan je bijna voorbij loopt als je enkel naar die prachtige schepen kijkt. De eerste een kade muur en de ander een muurschildering die wel heel mooi het "Sail" gevoel van die dag weergaf.
Sail 2008 in Den Helder verwachtte zo'n 500.000 bezoekers in de 4 dagen dat de Tall Ships daar lagen. Hoeveel mensen er de zaterdag (de laatste dag) dat ik geweest ben waren kan ik niet zeggen, maar dat deze meneer zijn broodje even uit de drukte wilde opeten begreep ik wel. Kijk maar eens naar de foto van de mensenmenigte op de dijk hieronder, allemaal genietende van de Sail of Parade, het afscheid van de schepen die door het Marsdiep naar de open zee varen.
Als fotograaf heb je daar dus niks aan om zo in een menigte te zitten en ik ging dus op zoek naar een beter plekje. Maar dat was niet eenvoudig, zelfs op de weg en op de basaltblokken aan het water zaten de mensen met verrekijkers en soms nog grotere en betere telelenzen (de beruchtte witte lenzen) als ik. Dat laatste is dan even slikken, ik geef het toe!!
Afgelopen zaterdag was het de laatste dag dat de Tall Ships waren te bewonderen in de haven van Den Helder (Nederland). 74 schepen hadden mee gedaan met Sail 2008 en de finish was een paar dagen eerder in Den Helder geweest. Een prachtig gezicht deze grote schepen in de haven en een feestelijke sfeer. Een deel van de schepen was zaterdag alweer buiten de haven aangelegd, zoals deze schepen hierboven, die helemaal voor de kust van het eiland Texel lagen. Met mijn 70-300 mm lens kon ik ze in de maximale stand toch nog aardig naar voren halen.
Uiteindelijk vertrokken alle schepen door het Marsdiep naar open zee. Dat is "de Parade of sails". Dat had op de dijk heel wat bekijks en niet voor niets. Het was prachtig. Vooral dit schip met groene zeilen vond ik erg mooi.
Dat is hem dan, mijn nieuwe speeltje; de lensbaby 3G. Hij moest besteld worden bij Konijnenberg, maar gisteren kon ik hem dan toch halen. Nog geen foto's mee gemaakt, maar die zullen jullie vast te zien gaan krijgen als ze ergens op lijken. Makkelijk zal het niet zijn denk ik, maar wel leuk.
Twee jaar geleden heb ik een hardware cursus gedaan. Een lege systeemkast moest ik samen met een klasgenoot in een half jaar opbouwen tot een werkende computer. Het theorie examen was ook niet mis en voor oefening sloopte ik een pc van een vriendin van mij. Het moederbord heeft nog maanden op mijn buro gestaan als herinnering, tot ik hem wegsmeet en er tijden lang spijt van had. Toen ik een paar weken geleden iemand een systeemkast weg zag gooien op het containerpark heb ik hem ingeladen in mijn auto en samen met mijn zoontje weer eens heerlijk gesloopt. Toch was het niet makkelijk mooie foto's van het moederbord te maken, een van de leukste onderdelen. In de diavoorstelling zie je een paar pogingen van mij. Allemaal macro opnames.
Ik ben bang dat niet duidelijk zal zijn wat dit is en dan heet het een abstracte foto. Rene is daar veel beter in dan ik, maar deze foto is vandaag de aankondiging voor meer. Wie trouwens wel weet wat het is mag het zeggen natuurlijk. Het is in ieder geval een macro opname. De foto is genomen op 135 mm met twee van de soligor tussenringen er nog bij op en op een statief. Ik heb diafragma 10 gebruikt om meer scherptediepte te krijgen, maar dat is maar heel relatief bij een macro, dus weinig van te zien vond ik zelf achteraf!!
Moddergat is een oud vissersdorpje aan de Friese waddenkust in Nederland. Het was een welvarend dorpje tot in 1883 17 van de 22 vissersboten van het dorp in een storm vergingen en 83 mannen stierven. Het grootste deel van de mannelijke bevolking was hierdoor uit het dorp verdwenen en de vrouwen (vaak pierensteeksters voor aas op de vissersboten van hun mannen en zonen) bleven zonder werk achter. Landelijk werd er in een hulpactie voor het dorp 150.000 gulden opgehaald, voor die tijd een enorm bedrag. De weduwen kregen voor een beperkt aantal jaren slecht 50 centen per week om van te leven. De rest van het geld is niet bij de armen terecht gekomen zoals zo vaak gebeurd helaas.
Voor het eerst heb ik deze foto's bewerkt in raw. Helaas nog niet met photoshop CS3 maar met Digital Photo Professional van Canon. Dat is bijgeleverde software bij de camera. Ik vond dat maar zeer beperkte mogelijkheden hebben. Bijvoorbeeld kon ik geen contrast verhogen. Maar ook andere mogelijkheden zijn niet echt uitgebreid. Zo kan je geen horizon even recht zetten, dus dat is in de eerste foto niet helemaal perfect.
Mag ik voorstellen op de dag van de analoge fotografie, de camera van mijn vader de Agfa Isolette II. Bouwjaar 1956, dus zo'n drie jaartjes ouder dan ik. Deze week heb ik er een rolletje in gedaan en samen met mijn Canon Eos gingen we op stap. Dat had een reden. Foto Konijnenberg had mij geadviseerd zelf een firmware update te doen omdat ik mijn camera 6 weken kwijt zou zijn voor het raw probleempje. Wie weet zou dat helpen. Zie ==>
De award gaat naar Rene, http://reneamb.wordpress.com/
Morgen moet mijn camera naar Konijnenberg. Waarschijnlijk moet hij daar blijven. Ik kan nl. niet in raw en jpg foto's maken. Hij maakt er toch twee jpg's van en dat is natuurlijk behoorlijk eigenwijs van hem. Ik hoop dat ze een software update doen en dat ik hem terug heb voor mijn academiejaar weer begint. Ik wil wel in raw gaan beginnen fotograferen maar in het begin toch graag de jpg als referentiekader houden. En hij moet dat gewoon doen vind ik. Als ik er dan toch ben ga ik toch eens even kijken naar een lang gekoesterde wens van mij; een lensbaby. Een dom ding eigenlijk waar je nog 175 euro voor moet betalen, maar wel heel leuke soft foto's mee kan maken. Al de electronische overbrengingen van de camera werken niet meer, alles weer geheel handmatig, maar toch leuk denk ik. Ik heb gewoon zin om daar mee te gaan experimenteren. Je kan ook wel een beetje hetzelfde effect krijgen met een grote diafragma opening zoals bij de slak hierboven, maar ik denk toch dat het anders is. Ik moet er nog een nachtje over slapen hoor, maar misschien...
Vanmorgen om vijf voor half twaalf was het dan zover!! Een gedeeltelijk zonsverduistering zou ook in Belgie te zien zijn. Ik wist van te voren waar ik wilde gaan staan, nl in de velden buiten Rotselaar. Daardoor zou ik onderin mijn foto's een dorpszicht krijgen. Ik wilde nl. zeker niet met mijn telelens net als bij de maansverduistering van 3 maart 2007 in zoomen op de zon. Op het internet wordt er weinig gemeld over eventuele schade aan je sensor, maar dat vertrouw ik zeker niet. Nee, dit vond ik risico genoeg. Bovendien moet je ook nog eens een paar verloren testfoto's maken. Totaal heb ik 9 foto's durven maken en het bleek dat ik fors moest onderbelichten om de zon niet helemaal overbelicht te laten zijn. Deze foto is met twee volle stops onderbelichting gemaakt op iso 100 en een sluitertijd van 1/650 bij diafragma 11. Ik heb de foto in zwart-wit gezet omdat er door de forse onderbelichting al haast geen kleur meer in de foto zat. Dat beetje kleur was daardoor eigenlijk meer storend dan dat het goed deed.
Luxemburg heeft echt een prachtige natuur. Vooral het gedeelte dat ook wel "Klein Zwitserland" wordt genoemd is heel mooi om te wandelen. Voor fotografie is het een stuk moeilijker. Vorig jaar had ik al ondervonden dat het zo donker is in de bossen en rond de rotsformaties, dat ik haast iso 1600 moest gebruiken op een gewone zonnige dag. Veel foto's hadden toen te veel ruis.
Een hond op de camping verveelt zich suf, dat is wel te zien denk ik. Wakker maar vast aan de lijn. Nou heeft hij het eigenlijk wel goed gehad hoor met al die extra wandelingetjes door bossen en velden, maar vastliggen is natuurlijk niet fijn. Die van ons was zeer braaf en doorstond het lijden zonder morren.
Het is heel leuk om in Luxemburg te fietsen omdat er best veel goede fietspaden zijn. Af en toe moet je een klimmetje nemen, maar met een goede versnelling gaat het allemaal best. Ik ben er een paar keer alleen op uit getrokken en het voordeel daarvan is dat je kan stoppen om te fotograferen als je daar zin in hebt en niemand op je staat te wachten om verder.
De eerste foto is genomen ergens na het dorpje Bollendorf. De foto hierboven is een brug in Diekirch. Helaas stond de zon hier heel slecht voor mij, bijna in mijn lens aan de linkerkant en een zonnekap heb ik nog niet voor de 18-55 mm IS lens. Je ziet dat het nodig kan zijn, het heeft zijn effect op de kleuren vind ik. De foto hieronder is Bollendorf vanaf de heuvels aan de Duitse kant van de rivier de Sure.
Vanaf de brug in Dillingen kun je het begin van camping Wies Neu zien. Wij zaten echter om de bocht van de rivier dus onze tent staat er niet op. Toch was het weer een leuke oefening om te fotograferen bij avondlicht. Mijn statief stond wel heel gevaarlijk op de muur van de brug. De riem van de camera om mijn nek gaf me een iets veiliger gevoel en gelukkig is de camera niet te water gegaan. Het zal je gebeuren!!
Hoe speciaal kan een boom zijn? Deze is dat wel voor mij. In 20 jaar tijd is het deze vakantie de zevende keer geweest dat ik mijn tentje heb opgeslagen tegenover deze boom aan de Sure in Dillingen (Luxemburg). Vorig jaar zeiden we dat het de laatste keer zou zijn. Maar twee weken geleden had mijn dochter drie vriendinnen opgetrommeld om op de fiets erheen en dan moet je toch even gaan kijken hoe het met die meiden gaat. Prima natuurlijk en wij waren zeer blij dat we er toch weer stonden. Heerlijk zes dagen gefietst, gewandeld en vooral met het bootje de rivier afgezakt. Puur genieten dus. Ik ben echt gek op de natuur van Luxemburg in dit gebied, het verveelt nooit. Ik toon jullie hier mijn eerste foto op de avond van aankomst om half 8 en de laatste foto van vanmorgen zes uur. Mist hangt dan over de rivier en hult de boom in een mysterieus witte damp.
Door de politieke krisis in de regering is het misschien een beetje naar de achtergrond geschoven, maar er wordt toch nog druk gediscussieerd of ook in Belgie net als in de omliggende landen de horeca geheel rookvrij moet worden. Nu ben ik zelf een 'niet roker', maar een cafe zonder rook gaat naar andere dingen ruiken ben ik bang, verschraald bier zou er wel eens een van kunnen zijn. Bovendien zal bovenstaand straatbeeld verdwijnen. Niet een enkele roker die rustig van zijn sigaretje buiten geniet, maar 30% van de Belgische bevolking die bij hem aanschuift. Eigenlijk willen we dat ook weer niet misschien!!
Deze week de nieuwe woonplaats van mijn dochter wat verkend. Het tweede kind op kot helaas en voor de derde achterblijver wordt het ook maar saai in huis. Hasselt is echter een hele gezellige stad en heeft een zeer goede selectie aan winkels. Bovendien viel er ook cultureel nog wat te beleven. Z33 is het kunstcentrum en had nu twee tentoonstellingen met 'water' als thema. Hierboven zien jullie "The Bridge", een project van Michael Cross. De wens van Cross om helemaal alleen in een meer te staan omgeven door enkel water, ligt aan deze presentatie ten grondslag. Kijk ook op zijn website: http://www.michaelcross.eu/
.
"What remains" is de titel van een fototentoonstelling van Sally Mann in 2004. Ik kende deze fotografe niet totdat begin dit jaar een documentaire over haar werd uitgezonden op tv. Deze amerikaanse fotografe heeft eigenlijk drie thema's in haar fotografie; haar kinderen, landschappen en de dood. Vooral de foto's die betrekking hebben op de dood zijn in het begin niet goed gevallen. Ze had niet alleen dode dieren maar ook dode mensen gefotografeerd in een forensies instituut. Een galerie zei haar tentoonstelling af vanwege de vrees voor negatieve publiciteit. Dit terwijl zij toch de dood zeer integer weergaf. Uiteindelijk heeft ze de waardering gekregen voor haar werk die ze verdiende en een andere galerie in Washington hing haar werk wel op.
Een bedankje voor iedereen die mij bezocht heeft de laatste tijd. Sinds november vorig jaar hebben 10.000 mensen mijn weblog bekeken en ik vind dat werkelijk fantastisch.
Voor wie nog wil gaan kijken is deze leuke wandeling op de Meir nog te doen tot 20 juli.
Vandaag met mijn dochter en haar vriendin naar Antwerpen geweest speciaal voor de modemarkt die daar vandaag werd gehouden. Het was kleiner dan verwacht die markt, maar er waren mooie dingen te zien. Hierboven het resultaat van iemand die van autobanden nog exentrieke kleding wist te maken. Diezelfde mensen verkochten werkelijk prachtige luxe tassen van fietsbanden. Nou ja genoeg ideeen opgedaan dus. Maar fotografisch was het ook erg leuk.
Dit is vandaag de laatste foto uit de serie Normandie. Hij is genomen in Granville, een heel mooi havenstadje. Ik was daar vol overgave de bootjes aan het fotograferen die helemaal scheef in een droge haven lagen. Maar toen ik mij omdraaide om weer naar boven te klimmen zag ik een zo mogelijk nog leuker en kleuriger plaatje. Bekijk de plaats waar je fotografeert dus van alle kanten is maar weer het advies. Wie ook de andere bootjes wil zien en de hele fotoserie van Normandie (50 foto's) kan op mijn website bij Picasa kijken:
Vlak voor we op vakantie gingen viel het tijdschrift Zoom bij mij op de deurmat en daar zat heel toepasselijk een dvd in met tips voor landschapsfotografie. Je ontkomt er niet aan tijdens een vakantie, dus ook ik heb mijn 18 mm groothoeklens regelmatig ingezet voor weidse taferelen. Maar dat valt niet altijd mee om dat op een boeiende manier te doen. De foto hierboven vind ik zelf onverwacht erg mooi geworden. Op het schermpje van mijn camera had ik hem eigenlijk al afgekeurd omdat de achtergrond mij te licht leek. Goed dat ik hem bewaard heb want ik vind dat achteraf niet storend.
Aan deze laatste foto zit een klein verhaal vast. Dit verlaten huisje aan het strand was omgeven door een draad, waar na een kleine voorzichtige test van mij toch echt stroom op bleek te staan. Toch was ik niet tevreden met de foto van het huisje die ik landinwaarts genomen had. Het was al 8 uur in de avond en slecht weer op komst. Ik miste iets van licht daardoor in de foto. Ik wilde eigenlijk dus de achterkant fotograferen en dan de zee erbij zien te krijgen. In de hoop niet betrapt te worden ben ik toch over het schrikdraad geklommen zonder het aan te raken gelukkig. De achterkant was inderdaad veel fotogenieker en ik ben blij dat ik deze foto zo genomen heb.
Ik weet het, het is een onderwerp wat je zo vaak ziet; een mooie zonsondergang. Ik had het echter nog nooit geprobeerd en ik ben dus rond een uur of half tien op het fietsje vertrokken naar het strand vlakbij onze gite. Statief mee in de rugzak natuurlijk. En dan wachten tot de zon onder gaat als je eenmaal een goede plaats hebt gevonden.
De haven van Avranches die maanden lang gebruikt is als aanvoerhaven voor geallieerde troepen en bevoorrading was ook indrukwekkend. Ook hier op het stand en in de haven nog de stille getuigen van een oorlog.
Weer terug van een korte vakantie in Normandie, waar vooral veel vakantiefoto's zijn genomen natuurlijk. Toch een testje gedaan. Op statief heb ik geprobeerd een 365 graden panorama te maken. Ik had manueel een gemiddelde ingesteld van de belichting van de lichtste en donkerste delen en vervolgens dertien foto's genomen volledig in het rond. Vol verwachting was ik toen de photomerge van photoshop CS2 aan het rekenen ging. Hij kon het echter niet aan. Drie foto's was "de max" helaas. Voegde ik meer foto's in dan kreeg ik vreemde fouten. Toch had ik veel overlap genomen tussen de foto's. De foto hierboven is slechts een panorama van drie foto's.
Net even de tip van Kevin uitgeprobeerd en de trial versie van PTGui geinstalleerd. Het programma werkt heel eenvoudig en voegde foutloos 5 foto's samen tot de versie hierboven. Wat nu weer niet zo leuk is, is dat ze door heel mijn foto reclame voor hun programma zetten. Bovendien is de resolutie van de uiteindelijke compositie een stuk lager dan bij photoshop. Maar we gaan nu zeker de 365 graden ook eens proberen in dit pakket.
Ik moet mijn woorden over Autostitch terug nemen. Het programma kan nu inmiddels wel een hogere resolutie produceren en zette in een keer 5 foto's correct en ook nog eens behoorlijk scherper dan photoshop CS2. De vervorming is wel duidelijker dan in photoshop, maar ik heb inmiddels van Carolien begrepen dat je beter niet op 18 mm je foto's kunt nemen, maar op 24. Dit om niet al te veel vervorming te hebben. Om niet weer dezelfde foto te laten zien heb ik Autostitch versie eens in zwart-wit gezet.
